Archive for January 7th, 2011

January 7, 2011

Cattivi maestri

Una borta–una sceti!–seu arribbau acanta de bociri a un’omini.

Femu seghendi erba po is cunillus cun cussa fraci pitica, ma grussa, e apu intendiu ca ddoi fiat una pudda atzicada. Si connoscint a sa boxi chi faint candu timint.

E fiat dominigu: unu cani de cassa avatu de is puddas!

Fiat sutzediu giai duas cidas innanti. Emu agatau su callelleddu cun sa pudda in buca, dd’emu pigau e sbatiu a terra in is peis de su meri.

Su meri fiat biancu in faci e cussu m’iat fatu prexeri, ma a su callelleddu dd’apu atzopiau e cussu mi fiat dispraxu.

Custa borta a su cani non dd’emu a fai nudda.

Seu partiu currendi .

Su cani fiat a binti metrus de sa domu cun sa pudda in buca. Su meri non si bidíat.

Apu pigau su cani e de s’arrinegu ddu ponemu sa manu in buca: “Né, mussia a mei, cunnu de chi’ t’at nasciu!”

Su cassadori fiat a s’atra parti de sa cresura, prontu a sparai, a binti metrus de fillu miu.

Su sanguini m’est pesau a conca.

Tenemu su cani in una manu e sa fraci in s’atra.

Mancu mali ca connau miu at intendiu murigu e si nc’est acostau cussu puru.

–Ddi pagu sa pudda! Ddi pagu sa pudda!–tzerriát su cassadori.

–Ma ita catzu de pudda pagas, cunnu de mamma tua! Ita catzu nci fais acanta de domu mia, prontu a sparai?

–Ddi pagu sa pudda! Ddi pagu sa pudda!

–Sa udda ti segu, cunnu de mamma tua!

Portamu is manus insanguentadas, ma fiat sanguini de pudda e issu non ddu sciíat.

Connau miu ddu connoscíat, ca est cassadori issu puru.

–Tochit, paghi-ti-ddu sa pudda e bandis-si-ndi! E tui carma-ti su naturali!

E cuddu: “Tochit, neri-mi su chi ddi depu.”

–Cincuantamila francus!

At cambiau faci deretu: “Eh, ma fustei est arricatendi-mi!”

M’est torrau a pesai su sanguini a conca: “Crava-ti-nci in su cunnu! Bai-ti-ndi!”

Mi seu furriau po mi nd’andai.

–No! No! Abetit, lé!

E s’est postu sa manu a busciaca, nd’at bogau su portafolliu e fia boghendi-ndi su dinai.

Mi seu torrau a furriai e sa manu cun sa fraci si nd’est pesada a sola.

Connau miu m’at donau una collada.

–Crava-ti-nci in su cunnu!–dd’apu gridau.

M’at castiau a ogus trotus e mi fait: “Lé su chi fatzu!”

At sparau su cani a conca.

Mi seu arrinegau de prus puru.

Apu sighiu a ddi gridai de si nci cravai in su cunnu fintzas a candu non est sparessiu.

January 7, 2011

Sa cani

Nd’est arribbada e m’at basau.

Aici, chentza de mi nai nudda.

Deu femu fatu e non mi seu spantau. Mi seu sceti postu a arriri.

–T’apu biu cida passada forroghendi in mesu de is coscias de cudda piciochedda.

Deu dd’emu bia basendi a una niedda prus bella meda de issa, ma non dd’apu nada nudda.

In giru de cincu minutus mi nci at tragau a domu, ma–buginu!–m’at fatu pigai sa bicicleta a mei.

Issa s’est setzia a palas e–manna comenti fiat e deu pagu acostumau–mi beníat mali a dda portai.

In prus non tenemu idea de aundi femus andendi: femu in cussu logu de una pariga de mesis sceti.

Fiat fendi frius meda e deu femu giai scexendi e mi seu ghiaciau is manus: cussu giru in bicicleta m’at fatu passai totu s’arretumini chi tenemu.

Arribbaus a domu de issa, dd’apu domandada chi teníat cosa druci de papai e issa m’at donau unu pacu de biscoteddus e nc’est bessía a fai pisciai sa cani.

Candu est furriada, deu femu giai mesu indromiscau: gana de fai cosa non ndi tenemu propriu.

Si nc’est spollada e m’at spollau a mei puru.

Fiat manna, ma langia-langia: peus de mei.

Mi nc’est pesada a pitzus e at incumentzau a pistai su corpus suu a su miu: ossu cun ossu.

Bella maca mi femu agatau! Totu sa fantasia m’at fatu passai.

Est abarrada pista-pista unu bellu pagu de tempus e candu s’est arroscia m’at spintu sa conca in mesu a is coscias suas.

–Ge cagas!–mi seu pensau, ma issa sighíat a mi spingi sa conca.

Insaras mi seu postu ingenugau po dd’acuntentai a su mancu unu pagu e candu femu incumentzendi m’intendu una cosa callenti e sciusta in is nadias: fiat sa cani lingendi-mi su culu!

Mi seu furriau, dd’apu donada una bofetada e dd’apu fata: “Ma ti nci cravas in su cunnu?!”

Mi seu torrau a furriai a sa meri, ma issa iat serrau is coscias e si fiat totu incirdinada.

–Mi parit propriu ca ti nci bogu!–si fait.

E deu, pensendi a su frius e a su fatu ca non sciemu ni-mancu aundi femu: “E poita?”

–Cussa cani po mei est comenti una filla!–si fait.

–Giustu po cussu!–ddi fatzu deu–Dd’iast bolli a filla tua lingendi-mi su culu?

S’argumentu dd’est partu giustu.

M’at castiau e m’at nau: “Toca ca si nci dromeus.”

Dromideddu mi seu!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 51 other followers