Tzia Cristina fiat una pobira.
Tzia Cristina pedíat sa limosina e candu deu emu domandau a mamma poita, issa m´iat nau: ´Tzia Cristina est una pobira´.
Tzia Cristina tzocheddát a su portoni e deu curremu a oberri, ca femu piticheddeddeddu e femu ancora sempri in domu.
Tzia Cristina narát sceti: `pobiru´.
Deu curremu aintru e naramu: ´Mamma, at nau tzia Cristina: `Pobiru`.
E mamma narát: ´Nara-ddi: ´A perdonai´
E deu torramu acché tzia Cristina e ddi naramu: ´At nau mamma: ´A perdonai!´
Tzia Cristina pedíat sa limosina e candu deu emu domandau a mamma poita, issa m´iat nau: ´Tzia Cristina est una pobira´.
Tzia Cristina tzocheddát a su portoni e deu curremu a oberri, ca femu piticheddeddeddu e femu ancora sempri in domu.
Tzia Cristina narát sceti: `pobiru´.
Deu curremu aintru e naramu: ´Mamma, at nau tzia Cristina: `Pobiru`.
E mamma narát: ´Nara-ddi: ´A perdonai´
E deu torramu acché tzia Cristina e ddi naramu: ´At nau mamma: ´A perdonai!´
Deu su chi est sutzediu non dd´apu biu: mi dd´at contau mamma, annus a pustis.
Una di de bentu estru, non si scit beni comenti, su portoni s´est sbatiu e nd´at segau unu didu a tzia Cristina chi fiat abetendi sa limosina in sa porta.